Cricot – awangardowy teatr plastyków 1933-39

Brak granicy między aktorami a widzami, improwizacja, nowatorska warstwa wizualna – to nie tylko cechy wielu najnowszych spektakli, ale znaki rozpoznawcze Cricotu – eksperymentalnego teatru plastyków, który działał w krakowskich kawiarniach od roku 1933 do wybuchu wojny.

Pierwsza monograficzna wystawa poświęcona tej grupie artystycznej prezentowana jest w krakowskiej Cricotece. O spektaklach i artystach przedwojennej grupy Cricot opowiada kurator wystawy Cricot idzie!, Karolina Czerska.

Teatr plastyków Cricot, założony przez Józefa Jaremę, skupia absolwentów krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, awangardowych literatów oraz krytyków. Ten najdłużej funkcjonujący teatr awangardowy międzywojnia oficjalnie rozpoczął działalność w Krakowie w 1933 roku (pierwsza premiera 2 VII) i pozostawał aktywny aż do roku 1939. Działalność Cricot przerwała wybuch wojny. Po jej zakończeniu miały miejsce próby kontynuacji Cricotu w Krakowie, Warszawie oraz we Włoszech i Francji. W 1955 roku do twórczości teatru nawiązał Tadeusz Kantor wraz z Marią Jaremą i Kazimierzem Mikulskim, powołując do życia teatr Cricot 2.

Niezwykłość teatru Cricot była wynikiem zespolenia działań wielu wyrazistych osobowości ówczesnego życia artystycznego. Z teatrem współpracowali twórcy należący do Grupy Krakowskiej: Maria Jarema, Jonasz Stern, Henryk Wiciński, Adam Marczyński, a ponadto Zbigniew Pronaszko, Czesław Rzepiński, Henryk Gotlib, Tadeusz Piotr Potworowski, Zygmunt Waliszewski czy Tadeusz Cybulski. Obok aspektu malarsko-przestrzennego ważna była warstwa muzyczna przedstawień – występom Więcej…

Oryginalny wpis: Cricot – awangardowy teatr plastyków 1933-39